Portal Orzeczeń Sądu Rejonowego w Wieliczce

UZASADNIENIE

W wyniku przeprowadzonego postępowania dowodowego Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

W W. przy ul. (...) na ogrodzonej posesji znajduje się dom jednorodzinny będący współwłasnością obwinionej B. W. (1) i jej syna. Budowa tego domu miała miejsce w latach 1996-2003 i był on od początku przeznaczony tylko i wyłącznie na cele mieszkalne. Od czasu ukończenia budowy B. W. (1) nie występowała o zmianę sposobu użytkowania tego budynku na cele komercyjne.

Dowód:

wyjaśnienia obwinionej k.22,64-65,

zeznania świadka A. J. k.85-86,

pismo PINB w W. k.1,

pismo Starostwa Powiatowego w W. k.2,

zawiadomienie o zakończeniu budowy i oświadczenie k.4-5,

pozwolenie na budowę k.6,

B. W. (1) w okresie od 30 sierpnia 2012 roku do 17 czerwca 2013 roku prowadziła w tym domu działalność polegającą na wynajmowaniu przedmiotowego budynku zainteresowanym osobom na imprezy okolicznościowe.

W dniu 30 sierpnia 2012 roku B. W. (1) dokonała zmiany już istniejącego wpisu dotyczącego prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej poprzez dopisanie adresu W., ul. (...) jako dodatkowego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej wskazując, iż będzie on obejmował m.in. przygotowywanie i dostarczanie żywności dla odbiorców zewnętrznych, działalność rozrywkową i rekreacyjną, związaną z organizacją targów, wystaw, kongresów, wystawianie przedstawień artystycznych.

W dniu 17 czerwca 2013 roku B. W. (1) wyrejestrowała przedmiotową działalność.

Imprezy odbywały się regularnie w weekendy już od 18 maja 2012 roku, czasami także w dni powszednie. Ponieważ odbywały się bardzo często, powodowały niezadowolenie sąsiadów z powodu towarzyszącego imprezom hałasu, co w konsekwencji skutkowało interwencją mieszkańców okolicznych posesji u Burmistrza Miasta i Gminy W..

Dowód:

zeznania świadka A. P. k.65-66, k.3 II W 698/13, k.3 II W 699/13,

zeznania świadka P. P. k.66, k.4 II W 698/13, k.4 II W 699/13,

wyjaśnienia obwinionej k.22,64-65,

protest k.16-20,

pismo UMiG w W. k.88,

W dniu 3 kwietnia 2013 roku PINB w W. powiadomił B. W. (2) o kontroli oraz wezwał ją do obecności w trakcie kontroli, udostępnienia przedmiotu kontroli i złożenia wyjaśnień. Kontrola miała mieć miejsce w dniu 24 kwietnia 2013 roku, a jej przedmiotem miał być sposób użytkowania budynku w związku z wpływającymi skargami mieszkańców, a dotyczącymi działalności komercyjnej prowadzonej pod nazwą (...). B. W. (2) została wtedy m.in. zobowiązana do przedłożenia w czasie kontroli szeregu dokumentów, w tym ostatecznej decyzji w zakresie zmiany sposobu użytkowania obiektu – na cele usługowe.

Mimo skutecznego doręczenia zawiadomienia B. W. (2) nie udostępniła budynku do kontroli, ani nie przedstawiła żądanej od niej decyzji.

Dowód:

zawiadomienie k.12,

zeznania świadka A. J. k.85-86,

W dniu 17 września 2013 roku PINB w W. postanowieniem nr (...) nakazał B. W. (2) wstrzymać użytkowanie budynku mieszkalnego przy ul. (...) w W. i urządzeń z nim związanych w zakresie samowolnej zmiany sposobu użytkowania i nałożył obowiązek przedłożenia szeregu dokumentów dotyczących zmiany sposobu użytkowania budynku.

Dowód:

postanowienie k.62-63,

zeznania świadka A. J. k.85-86,

W dniu 12 grudnia 2013 roku PINB w W. decyzją nr (...) nakazał B. W. (2) w terminie natychmiastowym przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania, tj. na cele mieszkalne zgodnie z przyjętym zawiadomieniem o zakończeniu budowy przez UMiG w W. z dnia 10.04.2003 roku budynku mieszkalnego i urządzeń z nim związanych przy ul. (...) w W.. Decyzja ta nie jest prawomocna z uwagi na złożone odwołanie pełnomocnika obwinionej.

Dowód:

decyzja k.60,

zeznania świadka A. J. k.85-86,

pismo PINB k.70,

odwołanie k.89-90,

W czasie organizowanych imprez użytkownicy domu przy ul. (...) mieli do dyspozycji m.in. basen, saunę, salę bilardową, salę do tańczenia, nieograniczony dostęp do alkoholu. W imprezach mogło wziąć udział ok. 80-100 osób. Zaproszenia na takie imprezy były sprzedawana w Internecie.

Dowód:

oferty reklamowe k.52-59,78-84,

zeznania świadka A. P. k.65-66,

zeznania świadka P. P. k.66,

W nocy z 20 na 21 czerwca 2013 roku w W., przy ul. (...) miała miejsce impreza okolicznościowa. W jej czasie doszło poprzez krzyki, hałas, głośną muzykę do zakłócenia spokoju oraz spoczynku nocnego A. oraz P. P.. Hałas towarzyszący imprezie słyszalny był mimo zamkniętych w domu pokrzywdzonych drzwi i okien.

Pokrzywdzeni około godziny 24:00 wezwali na interwencję Policję, która nie została wpuszczona na teren posesji przy ul. (...). Brak jest dowodów świadczących o tym, że B. W. (2) była w tym czasie na terenie posesji.

Dowód:

zeznania świadka A. P. k.65-66, k.3 II W 698/13,

zeznania świadka P. P. k.66, k.4 II W 698/13,

W nocy z 28 na 29 czerwca 2013 roku w W., przy ul. (...) miała miejsce kolejna impreza okolicznościowa. W czasie jej trwania doszło poprzez krzyki, hałas, głośną muzykę do zakłócenia spokoju oraz spoczynku nocnego A. oraz P. P.. Hałas towarzyszący imprezie słyszalny był mimo zamkniętych w domu pokrzywdzonych drzwi i okien.

Pokrzywdzeni około godziny 24:00 wezwali na interwencję policję, która nie została wpuszczona na teren posesji przy ul. (...). Brak jest dowodów świadczących o tym, iż B. W. (2) była w tym czasie na terenie posesji.

Dowód:

zeznania świadka A. P. k.65-66, k.3 akt II W 699/13,

zeznania świadka P. P. k.66, k.4 akt II W 699/13

B. W. (1) była wielokrotnie karana za wykroczenia.

Dowód:

Odpisy wyroków k. 96-98.

informacja KPP w W. k.47

W toku czynności wyjaśniających B. W. (1) (k.22) przyznała się do popełnienia wykroczenia polegającego na niepowiadomieniu właściwego Starosty o zmianie sposobu użytkowania budynku mieszkalnego na działalność komercyjną. Podała, iż nie wiedziała, iż musi kogokolwiek o tym powiadamiać, a jednocześnie, że już wyrejestrowała działalność gospodarczą pod nazwą (...).

Odnośnie zarzutów dotyczących popełnienia wykroczeń z art. 51 § 1 k.w. obwiniona nie przyznała się do ich popełnienia i skorzystała z prawa do odmowy składania wyjaśnień (k. 6 akt II W 698/13, k. 6 akt II W 699/13)

Przed Sądem (k.64-65) obwiniona nie przyznała się do popełnienia zarzucanych jej wykroczeń i skorzystała z prawa do odmowy składania wyjaśnień potwierdziła jednocześnie te które składała w postępowaniu wyjaśniającym.

Na pytania obrońcy podała, że podnajmując budynek do imprez okolicznościowych nie wiedziała, że musi mieć zgodę inspektora nadzoru budowlanego by prowadzić tego typu działalność , gdy zaś tą wiedzę powzięła to tą działalność wyrejestrowała. Wskazała, iż nic w budynku nie zmieniała gdy organizowane były w nim imprezy. Przyznała iż wiadomym jej było, że inspektorat budowlany prowadził postępowanie dotyczące sprawdzenia czy dom spełniał kryteria budowlane wymagane w związku z prowadzoną w nim działalnością pod nazwą Party (...) , a nie chcąc przebudowywać domu wycofała się z tej działalności gospodarczej. Zaprzeczyła, aby pracownicy inspektoratu przychodzili na kontrole.

Sąd oceniając wyjaśnienia obwinionej ograniczony był ich oceną w zakresie w jakim obwiniona zdecydowała się na ich składanie i w związku z tym podzielił je na dwie części. Pierwsza z nich dotyczyła wykroczeń z art. 51 § 1 k.w., gdzie obwiniona nie składała wyjaśnień, jedynie stwierdziła, że nie przyznaje się do ich popełnienia.

Druga część wyjaśnień natomiast dotyczyła zarzucanego jej wykroczenia z art. 93 pkt 9b Prawa budowlanego, gdzie obwiniona zmieniała linię obrony.

W pierwszych wyjaśnieniach przyznała się do popełnienia tego wykroczenia tłumacząc, iż nie wiedziała, że musi kogokolwiek powiadamiać o zmianie sposobu użytkowania budynku. Jej wyjaśnienia w tym zakresie należy ocenić jako szczere i spontaniczne, podyktowane skruchą wynikłą ze świadomości popełnienia wykroczenia – a tym samym wiarygodne.

Przed Sądem obwiniona dalej podtrzymała wersję o tym, że nie wiedziała, że musi mieć stosowne zezwolenie na to by prowadzić działalność (...), wycofała się jednak z przyznania do popełnienia tego wykroczenia. Jak zatem wynika z treści wyjaśnień obwinionej, w tłumaczeniu o niewiedzy co do obowiązków związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą pod szyldem (...) upatrywała okoliczności rzutujących na fakt nie zgłoszenia właściwemu organowi o zmianie sposobu użytkowania budynku. Takie tłumaczenie uznać jednak należy za zmierzające do umniejszenia winy , toteż nie zasługuje ono na aprobatę.

Warto zaznaczyć, iż obwiniona prowadzi działalność gospodarczą nie tylko w zakresie klubu (...), ale także prowadzi Całodobowe Centrum Stomatologiczne (por. dane o obwinionej k.22), a więc z pewnością nie można jej uznać za osobę niedoświadczoną i nie mającą rozeznania w tym, jakie normy musi spełnić by w pełni legalnie prowadzić dany rodzaj działalności gospodarczej.

Sąd nie dał również wiary obwinionej w zakresie w jakim wskazała, iż pracownicy inspektoratu budowlanego nie przychodzili do domu na kontrole, albowiem jak wynika z zeznań A. J. były próby przeprowadzenia kontroli, niestety nieudane z powodu postępowania obwinionej, która nie stawiała się na nie i nie udostępniała przedmiotowego budynku.

W pozostałym zakresie, a więc co do tego, że ostatecznie przedmiotową działalność obwiniona wyrejestrowała i że inspektorat budowlany prowadził postępowanie dotyczące spełniania przez jej dom odpowiednich dla tej działalności kryteriów budowlanych -wyjaśnienia obwinionej jako korelujące z zeznaniami A. J. i zalegającą w aktach dokumentacją urzędową PINW w W., UMiG w W. i Starostwa Powiatowego w W. nie budziły wątpliwości co do wiarygodności.

Ustaleń faktycznych Sąd dokonywał na podstawie zeznań słuchanych w sprawie świadków, których można podzielić na dwie grupy.

Pierwszą z nich stanowią pokrzywdzeni A. i P. P., drugą Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w W. w osobie A. J.. Wszystkim w/w świadkom Sąd dał wiarę z uwagi na przejrzystość i logikę w ich depozycjach. Co oczywiste, A. J. nie posiadał szczegółowych informacji na temat przebiegu imprez organizowanych przez (...) imprez, skoro nie był ich świadkiem.

W ocenie Sądu świadkowie A. i P. P. zeznawali w sposób spontaniczny, szczery, nie ujawniły się w ich zeznaniach cechy złośliwości wobec obwinionej, tudzież celowego działania na jej niekorzyść. Świadkowie nie zeznają też „słowo w słowo” tak samo, ich relacje korespondują ze sobą, ale się nie powielają, co w ocenie Sądu świadczy o tym, że nie ustalali między sobą treści składanych zeznań.

I tak, w szczególności pokrzywdzeni zgodnie opisali w jaki sposób był zakłócany im spoczynek nocny, wskazali, iż imprezy odbywały się na sąsiedniej posesji wielokrotnie, z posesji w czasie imprez dochodziły krzyki, hałas, głośna muzyka, która nie pozawala im spać.

A. P. wskazała na częstotliwość takich imprez podnosząc, iż miały one miejsce już od 18 maja 2012 roku, głównie w weekendy, a czasem także i w dnie powszednie, brało w nich udział około 60-80 osób, a zaproszenia na imprezy można było zakupić w Internecie. Pokrzywdzona zaznaczyła, iż interwencje policji nie przyniosły żadnego skutku, natomiast obwiniona proponowała jej pieniądze za każdą imprezę, tytułem rekompensaty za znoszenie związanych z tym uciążliwości.

W podobny sposób zeznawał P. P. podkreślając, że były bardzo głośne imprezy, które uniemożliwiały im sen, a hałas każdorazowo był bardzo odczuwalny.

Oboje świadkowie wskazali nadto, że Policjanci pomimo podejmowanych interwencji nie byli wpuszczani na posesję, przyznali, że jest im wiadome, iż wobec obwinionej toczyło się postępowanie administracyjne związane z samowolną zmianą sposobu użytkowania budynku. Ich relacja w tym zakresie koresponduje z zeznaniami A. J. i odpisami orzeczeń organów administracyjnych.

Co szczególnie istotne obiektywnie świadkowie ci zaznaczyli, iż nie wiedzą czy podczas obu imprez będących przedmiotem osądu na posesji obecna była obwiniona.

Z kolei zeznania A. J. dotyczyły jedynie prowadzonego przez PINB w W. postępowania administracyjnego dotyczącego samowolnej zmiany sposobu użytkowania budynku przy ul. (...). Zeznania te są logiczne, rzeczowe i w pełni korespondują z zalegającą w aktach sprawy dokumentacją urzędową, w tym w szczególności odpisami orzeczeń PINB w W.. Świadek jako osoba , postronna i nie zainteresowana rozstrzygnięciem nie miał powodu do składania zeznań na korzyść lub niekorzyść obwinionej.

Co jednak najistotniejsze, zeznania tego świadka – zakresie w jakim wskazał na fakt prób skontrolowania przedmiotowego budynku – pozwoliły na weryfikację twierdzeń obwinionej w w/w zakresie. Świadek wprost wskazał, iż co najmniej 2 razy były próby przeprowadzenia oględzin na tym obiekcie, jednak obwiniona się nie stawiła na miejscu i z tego powodu nie doszło do skutecznej kontroli.

Sąd uznał za wiarygodne pozostałe zgromadzone w sprawie dokumenty, w szczególności w postaci pism i orzeczeń organów administracji publicznej, informacji z KPP dotyczącej postępowań prowadzonych wobec obwinionej, a także dokumentów prywatnych w postaci skargi mieszkańców na działalność (...) oraz kopii wypisów i ogłoszeń. Dokumenty te nie były kwestionowane przez żadną ze stron postępowania, również ich autentyczność nie budziła wątpliwości Sądu oraz stron.

Sąd zważył, co następuje:

B. W. (1) stanęła pod zarzutem popełnienia dwóch wykroczeń każdorazowo polegających na zakłóceniu spokoju oraz spoczynku nocnego A. P. oraz P. P. poprzez krzyki, hałas i głośną muzyką.

Istotą wykroczenia z art. 51 § 1 k.w. jest to, że sprawca zakłóca prawo obywateli do niezakłóconego spokoju i spoczynku nocnego, które nie powinny być zakłócone jakimikolwiek zachowaniami wykraczającymi poza ogólnie, czy też zwyczajowo przyjęte normy społecznego zachowania się.

Użycie przez ustawodawcę określenia „zakłócenie” wskazuje, że chodzi o wywołanie niepokoju, zamieszania naruszającego ustalony porządek i bezpośrednio oddziaływującego na organy zmysłów co powoduje np. oburzenie, podenerwowanie, naruszenie stanu równowagi psychicznej co najmniej jednej osoby.

Poprzez spoczynek nocny należy rozumieć czas przeznaczony na odpoczynek nocny, który przyjmuje się zwyczajowo na godziny pomiędzy 22-drugą a 6- tą rano.

Sąd uniewinnił obwinioną od tych czynów bowiem, brak jest jednoznacznych dowodów wskazujących na to by obwiniona była w inkryminowanym czasie na miejscu zdarzenia. Jak bowiem wynika z zeznań pokrzywdzonych nie widzieli oni na terenie posesji obwinionej, a sama obwiniona oprócz nie przyznania się do tych czynów nie składała wyjaśnień w tym zakresie.

Przeprowadzone zaś postępowanie sądowe nie wykazało by w nocy z 20 na 21 czerwca i z 28 na 29 czerwca 2013 roku obwiniona była na terenie domu przy ul. (...) w W. i uczestniczyła w zakłócaniu ciszy nocnej bądź wiedziała o tym, że znajdujące się na terenie posesji osoby zakłócają tą ciszę sąsiadom.

Sąd nie ma podstaw by przyjmować, iż obwiniona wiedziała, albo przynajmniej godziła się na to, że zachowaniami opisanymi w zarzucie zostanie zakłócony pokrzywdzonym spokój oraz spoczynek nocny. Nie można bowiem zachowań, które podejmowały osoby przebywające na posesji przy ul. (...) w W. przypisywać obwinionej tylko dlatego, że jest ona współwłaścicielem tej nieruchomości i udostępniła ją na zorganizowanie imprezy.

Mając na uwadze powyższe Sąd w oparciu o art. 5 § 1 pkt 1 k.p.s.w. uniewinnił obwinioną od czynów zarzucanych jej w pkt 2 i 3 wniosku o ukaranie i w tym zakresie obciążył Skarb Państwa kosztami postępowania.

Inaczej natomiast przedstawia ocena zachowania obwinionej w zakresie wykroczenia z art. 93 pkt 9b Prawa budowlanego.

Art. 71 ust. 2 wskazanej ustawy stanowi zaś, iż zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części wymaga zgłoszenia właściwemu organowi, którym jest właściwy dla miejsca położenia nieruchomości Starosta. W zgłoszeniu należy określić dotychczasowy i zamierzony sposób użytkowania obiektu budowlanego lub jego części. Do zgłoszenia należy dołączyć:

1)opis i rysunek określający usytuowanie obiektu budowlanego w stosunku do granic nieruchomości i innych obiektów budowlanych istniejących lub budowanych na tej i sąsiednich nieruchomościach, z oznaczeniem części obiektu budowlanego, w której zamierza się dokonać zmiany sposobu użytkowania;

2)zwięzły opis techniczny, określający rodzaj i charakterystykę obiektu budowlanego oraz jego konstrukcję, wraz z danymi techniczno-użytkowymi, w tym wielkościami i rozkładem obciążeń, a w razie potrzeby, również danymi technologicznymi;

3)oświadczenie, o którym mowa w art. 32 ust. 4 pkt 2;

4)zaświadczenie wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności zamierzonego sposobu użytkowania obiektu budowlanego z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ostateczną decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego;

5)w przypadku zmiany sposobu użytkowania, o której mowa w ust. 1 pkt 2 - ekspertyzę techniczną, wykonaną przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane bez ograniczeń w odpowiedniej specjalności;

6)w zależności od potrzeb - pozwolenia, uzgodnienia lub opinie wymagane odrębnymi przepisami.

Jak wynika z akt sprawy i co jest bezsporne – obwiniona będąc współwłaścicielem budynku znajdującego się w W. przy ul. (...) nie powiadomiła właściwego Starosty o zmianie sposobu użytkowania tego budynku mieszkalnego na działalność komercyjną, czym wyczerpała znamiona wskazanego wyżej wykroczenia.

W pierwszej kolejności należy zauważyć, iż od początku swojego istnienia przedmiotowy budynek zaprojektowany i wybudowany został jako dom jednorodzinny, co wynika z pozwolenia na budowę i zawiadomienia o zakończeniu budowy.

Obwiniona dokonała zaś samowolnej zmiany sposobu użytkowania przedmiotowego budynku poprzez prowadzenie w nim działalności gospodarczej polegającej na organizowaniu w budynku i przynależnym do niego terenie imprez okolicznościowych.

Imprezy te organizowane były dla kilkudziesięciu osób (60-100 osób), były na nie sprzedawane (w Internecie) zaproszenia, sama obwiniona przyznała, iż podnajmowała budynek na tego typu imprezy. Nie może więc budzić jakichkolwiek wątpliwości, że była to działalność komercyjna, a obwiniona czerpała z tej działalności zysk. Z uwagi też na ilość osób uczestniczącą w tego typu imprezach, ich natężenie (nawet kilka razy w tygodniu), oraz przypadkowość uczestniczących w ich osób, które aby wejść na teren posesji musiały mieć wykupione wcześniej zaproszenie, nie może być wątpliwości, że nie były to imprezy rodzinne (np. z okazji imienin, urodzin, Dnia Dziecka), z natury charakteryzujące się stosunkowo wąskim kręgiem uczestników pozostających w kręgu najbliższej rodziny.

A skoro tak, to jako oczywiste jawi się, że obwiniona dokonała samowolnej zmiany sposobu korzystania z budynku nie dokonując powiadomiła właściwego Starosty o zmianie sposobu użytkowania.

Art. 5 k.w. stanowi, iż wykroczenie można popełnić zarówno umyślnie, jak i nieumyślnie, chyba że ustawa przewiduje odpowiedzialność tylko za wykroczenie umyślne. W przedmiotowej sprawie, z uwagi na brak ograniczenia w art. 93 pkt 9b Prawa budowlanego odpowiedzialności tylko za umyślność Sąd przyjął, iż obwiniona działała nieumyślnie. Tłumaczenie obwinionej, iż nie wiedziała, że ma taki obowiązek nie może w żaden sposób jej usprawiedliwiać. Przepisy dotyczące przedmiotowego zgłoszenia znajdują się w powszechnie obowiązującym systemie prawa, w Ustawie „Prawo Budowlane”. Obwiniona nie może więc w żaden sposób zasłaniać się niewiedzą i w ten sposób usprawiedliwiać.

Obwiniona popełniła wykroczenie nie dokonując obowiązkowego zgłoszenia zmiany sposobu użytkowania nieruchomości tylko wyłącznie z własnego zawinienia, którego w żaden sposób nie można usprawiedliwić. Obwiniona jest osobą pełnoletnią, wykształconą, doświadczoną w prowadzeniu działalności gospodarczej, bez wątpliwości można więc jej przypisać naruszenie zasad ostrożności wymaganych od niej w danych okolicznościach, a dotyczących właśnie znajomości przepisów powszechnie obowiązującego prawa i postępowania zgodnie z nimi.

Sąd w wyrzeczeniu doprecyzował opis przedmiotowego wykroczenia poprzez przyjęcie, iż miało ono miejsce w okresie od 30 sierpnia 2012 roku do 17 czerwca 2013 roku, a więc w czasie kiedy obwiniona oficjalnie prowadziła w budynku mieszczącym się przy ul. (...) w W. działalność gospodarczą.

Uznając obwinioną za winną popełnienia wskazanego czynu Sąd wymierzył jej karę grzywny w kwocie 3000 złotych.

Wymierzając karę Sąd kierował się tak względami prewencji indywidualnej, jak również względami prewencji generalnej – w zakresie kształtowania w świadomości społecznej potępienia dla tego typu zachowań. Sąd uznał, że orzeczona kara będzie wystarczająco dolegliwa dla obwinionej i w pełni adekwatna do stopnia jej winy oraz społecznej szkodliwości popełnionego wykroczenia.

Przy wymiarze kary jako okoliczność obciążającą Sąd uwzględnił uprzednią karalność obwinionej za wykroczenia oraz to, że postąpiła ona w sposób samowolny, wykazując lekceważenie dla powszechnie obowiązującego porządku prawnego. Obwiniona nie miała przecież żadnych przeszkód, by zapoznać się z obowiązującymi ją przepisami Prawa budowlanego i dokonać zgłoszenia we właściwym czasie.

Sąd – oprócz przyjęcia, że działanie obwinionej nie było umyślne - nie znalazł szczególnych okoliczności łagodzących.

W tej sytuacji Sąd uznał, iż biorąc pod uwagę całokształt ujawnionych okoliczności, dla odpłaty za popełnione wykroczenie i cel jaki kara ma osiągnąć wystarczy wymierzenie obwinionej kary grzywny w kwocie 3000 złotych, która będzie dla niej wymierną dolegliwością wynikłą z faktu popełnienia wykroczenia.

Jednocześnie skoro przedmiotowe wykroczenie zagrożone jest karą grzywny w wysokości do 5000 złotych, a także mając na uwadze fakt, że obwiniona posiada dochody miesięczne rzędu 15 tys. złotych (k.22), grzywna w określonej wysokości stanowi sprawiedliwą i miarodajną odpłatę za popełnione przez nią wykroczenie.

Należy jednocześnie brać pod uwagę nie tylko funkcję represji, ale również cele wychowawcze orzeczonej wobec obwinionej kary, która w opinii Sądu jest wystarczająca dla osiągnięcia zamierzonych celów.

Sąd uznał, iż w części skazującej obwiniona powinna i jest w stanie ponieść koszty przedmiotowego postępowania na które składa się ryczałt 100 złotych oraz opłata od kary w kwocie 300 złotych i takie zasądził, zaś w części uniewinniającej obciążył Skarb Państwa. Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji.